سیم جوش

سیم جوش روی یک قرقره می‌چرخد و از طریق یک فیدر موتوری از طریق یک تفنگ جوشکاری تغذیه می‌شود. سرعت تغذیه قابل تنظیم است (معمولاً 50 تا 800 اینچ در دقیقه) تا با ضخامت فلز پایه و اندازه جوش مورد نظر مطابقت داشته باشد. سیم ضخیم تر (به عنوان مثال، قطر 1.2 میلی متر) برای فولاد ضخیم نیاز به تغذیه سریع تری دارد، در حالی که سیم نازک تر (0.8 میلی متر) برای ورق های آلومینیومی ظریف کار می کند.

هنگامی که جوشکار تفنگ را فعال می کند، برق از منبع برق از طریق سیم به فلز پایه جریان می یابد. این یک قوس الکتریکی-یک پلاسمای با دمای بالا-(حدود 6000 درجه فارنهایت/3300 درجه)- بین نوک سیم و فلز پایه ایجاد می‌کند. گرمای قوس هم سیم و هم سطح فلز پایه را ذوب می کند و یک "حوض جوش" مذاب را تشکیل می دهد.

برای جلوگیری از واکنش فلز مذاب با اکسیژن یا نیتروژن موجود در هوا (که باعث ایجاد اکسیدهای شکننده یا تخلخل می شود)، در جوشکاری MIG از یک گاز محافظ (معمولاً آرگون خالص یا آرگون{0}}ترکیب دی اکسید کربن) استفاده می شود. گاز از طریق تفنگ جریان می یابد، قوس و حوضچه جوش را احاطه می کند تا از آلودگی محافظت کند. سیم جوش به خودی خود حاوی شار نیست (برخلاف سیم{3}}شاردار) و کاملاً به این محافظ گاز متکی است.

همانطور که سیم ذوب می شود، به حوضچه جوش می ریزد و با فلز پایه مذاب مخلوط می شود. جوشکار تفنگ را در امتداد اتصال حرکت می دهد و سیم را به طور مداوم تغذیه می کند تا شکاف ها را پر کند و یک مهره جوش صاف را تشکیل دهد. مخلوط مذاب به سرعت سرد می شود و به یک پیوند متالورژیکی تبدیل می شود که در آن سیم و فلز پایه قابل تشخیص نیستند.